اسمارت / فصل III / §39 and exercises
شکست، افق و زمان غروب
ستارهٔ نقطه‌ای در افق ظاهری ارتفاع ظاهری صفر و ارتفاع هندسی تقریباً منفی R افقی دارد. مقدار حدود 34 دقیقهٔ قوسی نمونهٔ مرجع و وابسته به جو است؛ از تانژانت 90 درجه محاسبه نمی‌شود.
پیش از شروع: نماد و واحد
φ عرض شمالی مثبت، δ میل شمالی مثبت، H زاویهٔ ساعتی به غرب مثبت، h ارتفاع و z فاصلهٔ سمت‌الرأسی است. سمت A از شمال به شرق است. در شکست جو، ζ فاصلهٔ سمت‌الرأسی مشاهده‌شده است.
روابط اصلی
ارتفاع ظاهری
01
افق هندسی و ظاهری
ستارهٔ نقطه‌ای در افق ظاهری ارتفاع ظاهری صفر و ارتفاع هندسی تقریباً منفی R افقی دارد. مقدار حدود 34 دقیقهٔ قوسی نمونهٔ مرجع و وابسته به جو است؛ از تانژانت 90 درجه محاسبه نمی‌شود.
02
ارتفاع آستانهٔ مشخص
برای ارتفاع هندسی آستانه h₀، همان قانون ارتفاع را برای H₀ حل کنید. طرف راست خارج از بازهٔ منفی یک تا یک یعنی رویداد وجود ندارد. آستانهٔ ستارهٔ نقطه‌ای با مرکز یا لبهٔ خورشید فرق دارد.
03
تأخیر غروب از مشتق
با مشتق نسبت به H، نرخ ارتفاع به دست می‌آید. برای افت کوچک هندسی به اندازهٔ R، تغییر مثبت H در غروب از رابطهٔ زیر حاصل می‌شود. نزدیک مسیر مماس با افق، sin H کوچک است و تقریب خطی حساس می‌شود.
04
خورشید نقطه نیست
برای آخرین تماس خورشید، نیم‌قطر ظاهری قرص هم وارد می‌شود. تقریب مرکز خورشید در حدود منفی 50 دقیقهٔ قوسی، جمع نمونهٔ شکست و نیم‌قطر است؛ یک ثابت جهانی یا پیش‌بینی دقیق وضعیت جو نیست.
شکل و ساخت هندسی
خودآزمایی
در استوا و اعتدال، شکست نمونهٔ 34 دقیقهٔ قوسی غروب ستارهٔ نقطه‌ای را تقریباً چند دقیقهٔ زمان عقب می‌اندازد؟
Original limiting-case check